Галіна Дубовік: сямейнае шчасце ў нашых руках

_MG_06112

Кожны чалавек жадае, каб яго сямейнае жыццё было шчаслівым і напоўненым цеплынёй і каханнем. Але што гэта значыць? Найбольш простая прыкмета сямейнага шчасця – калі хочацца вяртацца дадому, калі ў сям’і ты знаходзіш разуменне і падтрымку, адчуваеш сапраўдную радасць. Менавіта так лічаць Андрэй і Галіна Дубовікі з Кіраўска, якія выхоўваюць траіх дзяцей. Галава сям’і працуе вадзіцелем УКП “Жылкамгас”, а яго жонка — фельчар аддзялення хуткай медыцынскай дапамогі райбальніцы — зараз знаходзіцца ў водпуску па догляду за дзіцяці. 

 

Гісторыя іх кахання пачалася 16 гадоў таму, калі яны пазнаёміліся на вяселлі агульных сяброў. Маладыя пакахалі адзін аднаго, як гаворыцца, з першага позірку. Праз хуткі час яны згулялі вяселле.
Зараз іх старэйшаму сыну Максіму 14 гадоў, Арцёму – 6, а малодшаму Кірылу ў канцы мая споўніцца годзік. Максім вучыцца ў 8 класе гімназіі, яму, як прызнаўся ў размове, асабліва лёгка даюцца англійская мова і матыматыка. Хлопчык удзельнічае ў раённых алімпіядах па гэтых прадметах, і заўсёды ў тройцы лідараў. Таксама любіць займацца спортам. Для брата Арцёма ён–прыклад для пераймання. Гле-дзячы на Максіма, Арцём таксама цягнецца да навук, а яшчэ займаецца харэаграфіяй. Браты з задавальненнем дапамагаюць бацькам па хатняй гаспадарцы, прыглядаюць за малодшым брацікам.
Дарэчы, у гэтай сям’і ўсё робяць разам: і працуюць, і адпачываюць. Галіна кажа, што яе муж Андрэй ніколі не сядзіць склаўшы рукі, толькі гатаваць яму не вельмі падабаецца. Аднойчы адбыўся такі выпадак. Арцём быў яшчэ малы, і Галіна пайшла з ім па сваіх справах, затрымалася. А ў планах гаспадыні было ў той дзень закатаць агуркі, таму яна патэлефанавала мужу і па-прасіла яго падрыхтаваць слоікі, памыць агуркі. Калі, нарэшце, стомленая жанчына вярнулася з малым дамоў, са здзіўленнем убачыла, што Андрэй амаль скончыў закатваць агародніну. Гэты выпадак у чарговы раз пацвердзіў, як шкадуе і кахае муж жонку.
Сям’я Дубовік вельмі любіць разам падарожнічаць. Кожны год дзеці з нецярпеннем чакаюць лета, каб зноў паехаць куды-небудзь. Вельмі запомніліся хлопцам паездкі ў Балгарыю і Крым. Галіна адзначыла, што нават не ўяўляе адпачынку без сваёй дружнай і згуртаванай сям’і. Усё жыццё бацькоў напоўнена клопатам аб дзецях і сумесным баўленнем часу.
На пытанне, хто гаспадар у іх вялікай сям’і, жанчына, не задумваючыся, адказала: “Канешне, Андрэй! Муж – гэта галоўная апора ў жыцці.” Але ж нікому не дае сумаваць менавіта сама Га-ліна. Яна заўсёды што-небудзь прыдумвае, і яе ідэі з задавальненнем пад-трымліваюць астатнія члены сям’і. Аднойчы яна прапанавала правесці хатнюю фотасесію пад назвай «Бірузовы настрой». Усе апрануліся ў адной каляровай гаме і адправіліся ў парк фатаграфавацца.
Вялікая сям’я патрабуе пэўнага рэжыму дня. Раніца пачынаецца з зарадкі, за кожным размеркаваны свае абавязкі. Напрыклад, адзін заўсёды выносіць смецце, другі – абірае бульбу і падмятае падлогу. Такая сістэма вельмі дапамагае Галіне ў бытавых пытаннях. Да гэтага прыйшлі не адразу, з года ў год прывіваліся ў сям’і здаровыя звычкі.
У дружным і вялікім сямействе Дубовікаў ніхто не ведае, што такое сум, адзіноцтва і гультайства. На пытанне, у чым сакрэт сямейнага шчасця, Галіна заўважыла, што няма ніякага сакрэта, галоўнае – гэта кахаць і шанаваць адзін аднаго, не крычаць і не даказваць сваю правату, трэба ўмець згладжваць вострыя вуглы размовамі. А яшчэ, кажа жанчына, ніколі не трэба сумаваць. Не заўсёды ўсё даецца лёгка, але ж аптымізм, добры настрой і вера ў лепшае дапамагаюць пераадольваць усе цяжкасці.
Пасля з’яўлення трэцяга сына адчуваецца падтрымка дзяржавы. Галіна пад-крэсліла, што на іх рахунак у банку ўжо залічаны сродкі сямейнага капіталу, якія можна выкарыстоўваць, калі малодшаму дзіцяці споўніцца 18 год, і нават раней, напрыклад, на іх навучанне. Таксама зменшана аплата за дзіцячы садок і харчаванне ў школе, па льготных тарыфах аплачваюцца жыллёва-камунальныя паслугі, аказваецца іншая дапамога.
Андрэй і Галіна ніколі не пашкадавалі, што ў іх вялікая сям’я. Дзеці надаюць упэўненнасці ў жыцці, ёсць дзеля каго жыць і працаваць.
Ірына БАБІЧ.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.