Калі з любоўю да жыцця і працы… 80-гадовы юбілей адзначыла поўны кавалер ордэна Працоўнай Славы з Кіраўшчыны Людміла Палевіч

Палевич Л.Н.-1

У мінулую нядзелю віншаванні з нагоды 80-гадовага юбілею прымала наша славутая зямлячка, поўны кавалер ордэна Працоўнай Славы Людміла Нічыпараўна Палевіч.

Павіншаваць жанчыну з асабістым святам, уручыць кветкі і падарункі завіталі старшыня раённага Савета дэпутатаў Галіна Слабоднікава, намеснік старшыні райвыканкама Таццяна Бяляўская, а таксама дырэктар ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага” Аляксандр Багель і яго намеснік па ідэалагічнай рабоце Наталля Шапавалава, настаяцель Мышкавіцкага Свята-Троіцкага храма, іерэй Аляксей (на здымку).
Госці выказалі юбілярцы самыя шчырыя словы віншаванняў і пажаданняў здароўя, любові і цеплыні ад родных і блізкіх, а самае галоўнае — спакою ў душы ад усведамлення таго, што яна сваёй працавітасцю і адданасцю абранай прафесіі ўнесла часцінку ў агульную справу развіцця “Рассвета” і паляпшэння дабрабыту яго працаўнікоў.

Палевич Л.Н.-2Л.Н.Палевіч — чалавек добра вядома не толькі ў раёне, але і ў вобласці. Неаднойчы яна станавілася гераіняй надрукаваных на старонках раённай газеты матэрыялаў. Яе імя — сярод знакамітых жыхароў Магілёўскай вобласці, унесеных у кнігу Славы Магілёўшчыны.
Людміла Нічыпараўна пражыла доўгае і няпростае жыццё. Але яна ніколі не падала духам, не скаралася лёсу, жыла і працавала так, каб было не сорамна ні перад сабой, ні перад людзьмі.
Родам Л.Н.Палевіч з Клічаўшчыны. Рана засталася без бацькі, які не вярнуўся з фронту. З дзяцінства дзяўчынка была прывучана да нялёгкай сялянскай працы.
Пасля заканчэння школы пэўны час працавала паштальёнам. І аднойчы ў мясцовай раённай газеце Людміла прачытала заметку аб знакамітым калгасе “Рассвет”, аб працоўных дасягненнях сялян. І так ёй захацелася жыць і працаваць менавіта ў гэтай гаспадарцы, што яна здолела пераканаць мужа пераехаць на Кіраўшчыну. Адбылося гэта ў далёкім 1960 годзе.
Кіраўніцтва “Рассвета” адразу прапанавала маладой сям’і дом і работу. Пэўны час Людміла Нічыпараўна працавала ў паляводчай брыгадзе, была загадчыкам у мясцовым
калгасным санаторыі. Аднойчы давялося падмяніць сяброўку-даярку на Мышкавіцкай ферме. І настолькі ёй спадабалася працаваць з жывёлай, настолькі ўсё хутка і добра ў яе атрымлівалася, што тагачасны старшыня калгаса К.П.Арлоўскі прапанаваў жанчыне заставацца і надалей у гэтай прафесіі.
Усё было за доўгія гады работы на ферме: і ранішнія пад’ёмы, і нялёгкая праца, і адчай, што не ўсё і адразу атрымліваецца, але ніводнай хвіліны Людміла Нічыпараўна не па- шкадавала, што стала даяркай.

Палевич Л.Н.-3

Адказнасць і любоў да сваёй справы сталі для жанчыны тым фундаментам, на якім трымаліся і раслі яе працоўныя дасягненні. Яна ніколі не імкнулася да ўзнагарод і прызнання заслуг, але яны былі і нямала, як вынік самаадданай працы.
У 1970 годзе Л.Н.Палевіч атрымала сваю першую высокую ўзнагароду — медаль “За доблесную працу”. У 1975 годзе, калі перадавая даярка ад кожнай сваёй рагулі атрымала па 4750 кг малака, на яе грудзях заззяў ордэн Працоўнай Славы ІІІ ступені. Літаральна праз год — новыя працоўныя дасягненні і новая ўзнагарода — ордэн Працоўнай Славы ІІ ступені. Жанчына працягвала займацца любімай справай, разам з калектывам рабілі ўсё ад іх залежачае, каб атрымліваць ад кароў высокія надоі… У 1986 годзе перадавая даярка “Рассвета” становіцца поўным кавалерам ордэна Працоўнай Славы.
Нягледзячы на шаноўны ўзрост Людміла Нічыпараўна Палевіч і сёння застаецца чалавекам актыўнай жыццёвай пазіцыі, неабыякавай да лёсу сваёй любімай Кіраўшчыны, дарагога сэрцу “Рассвета”. Яна з задавальненнем адгукаецца на запрашэнні прыняць удзел у раённых і “рассветаўскіх” мерапрыемствах і святах, з радасцю сустракаецца з моладзю, расказвае ім пра руплівых працаўнікоў вёскі, пра сапраўдную любоў да роднай зямлі, да сваёй Айчыны.

Мы папрасілі падзяліцца ўспамінамі аб сумеснай працы з Л.Н.Палевіч яе былым калегам.

Валянціна КЛІМОВІЧ, аператар машыннага даення ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага”, Ганаровы грамадзянін Кіраўскага раёна, узнагароджана ордэнам Пашаны, медалём “За працоўныя заслугі”:
— На рассветаўскую ферму “Цяса” я прыйшла маладой дзяўчынай у 1981 годзе. Шчыра кажучы, не збіралася доўга працаваць даяркай. І ў тым, што я ўсё ж засталася ў гэтай прафесіі, прысвяціла ёй сваё жыццё, немалаважная заслуга дружнага, зладжанага, працавітага калектыву гэтай фермы і, у першую чаргу, Людмілы Нічыпараўны Палевіч. Яна была маім першым настаўнікам у гэтай справе, дапамагала ва ўсім, падказвала. Гэта чалавек безадмоўны, добразычлівы, шчыры. Яна заўжды была ў першых радах. І стала для мяне прыкладам для пераймання. Працуючы пад яе кіраўніцтвам, дабілася пэўных поспехаў, стала лаўрэатам прэміі Ленінскага камсамола, па маладзёжнай пуцёўцы ездзіла ў Венгрыю, Югаславію.
З Людмілай Нічыпараўнай мы шчыравалі поплеч тры гады. Для моладзі вопыт старэйшых таварышаў неацэнны. Калі я ўжо працавала на Валосавіцкай ферме, у мяне таксама былі вучаніцы. Напрыклад, Галіна Лёгкая, якая сёлета ўдастоена медаля “За працоўныя заслугі”.
Увогуле, я за тое, каб моладзь заставалася на сяле, працавала на роднай зямлі на карысць развіцця малой радзімы. Зараз укараняюцца новыя тэхналогіі, і аператарам машыннага даення быць лягчэй, чым раней — усе працэсы механізаваныя.
Шлях ляціць хутка, але нягледзячы на гады, Людміла Нічыпараўна Палевіч застаецца чалавекам актыўнай жыццёвай пазіцыі: мы разам з ёй — на раённых і абласных святах, мерапрыемствах, прыемна, што нас запрашаюць.
Мы часта маем зносіны. Безумоўна, павіншавала яе з юбілеем, выказала найлепшыя пажаданні.
Гэтая жанчына — сапраўды Чалавек з вялікай літары, і я вельмі ўдзячная ёй за працоўныя і жыццёвыя ўрокі.

Пётр ЯЦКЕВІЧ, былы галоўны заатэхнік калгаса “Рассвет” імя К.П.Арлоўскага:
— Людмілу Нічыпараўну ведаю даўно — у свой час нам давялося разам працаваць у жывёлагадоўлі гаспадаркі. На той перыяд у “Рассвеце” было створана племянное ядро кароў чорна-пярэстай пароды. Найбольш высокапрадуктыўныя рагулі ўтрымліваліся менавіта на ферме “Цяса”. Людміла Нічыпараўна вызначалася шчырым стаўленнем да сваіх абавязкаў, ніколі не дапускала паслабленняў у працы. А работа была не з лёгкіх — практычна ўсё даводзілася рабіць уручную: і кармы раздаць, і падаіць, і падняць цяжкі бідон. І скаргаў на гэтыя цяжкасці ад жанчыны ніколі не паступала. Кожная з кароў яе групы давала больш за 20 кілаграмаў малака за суткі, а надой некаторых даходзіў і да 30. Нездарма за працоўную дзейнасць перадавая даярка заслужыла высокіх урадавых узнагарод, была ўдзельніцай ВДНГ — усе яны заслужаныя.
Шчыра віншую Людмілу Нічыпараўну з юбілеем. Моцнага ёй здароўя!

Галіна РУСЕЦКАЯ, былая старшыня прафсаюзнага камітэта “Рассвета”:
— З Людмілай Нічыпараўнай Палевіч больш цесна я пазнаёмілася, калі прыйшла працаваць у 1982 годзе на ферму “Цяса” загадчыцай. На той час добрасумленная праца Людмілы Нічыпараўны ўжо была адзначана двума ордэнамі Працоўнай Славы (ІІ і ІІІ ступені).
Праца даярак у тыя гады была ў большасці ручной, але ніхто не скардзіўся на цяжкасці, імкнуўся не проста выканаць даведзеныя паказчыкі, а літаральна ўкладалі душу ў сваю справу. Менавіта з кагорты такіх людзей і Людміла Нічыпараўна. Адказнасць, добрасумленнасць, строгае захаванне вытворчай і асабістай дысцыпліны — гэта былі галоўныя яе якасці як работніка. Як чалавека, яе характарызавалі добразычлівасць, чуласць, душэўная цеплыня, гатоўнасць у любую хвіліну прыйсці на дапамогу.
У 80-х гадах на нашу ферму “Цяса” актыўна прыходзіла працаваць моладзь, і Л.Н.Палевіч ніколі і нікому не адмаўляла ў падтрымцы, падказвала, дзялілася сакрэтамі прафесіі.
Людміла Нічыпараўна была не толькі перадавой і стараннай даяркай, шмат гадоў яна разам з іншымі працаўнікамі фермы ўдзельнічала ў мастацкай самадзейнасці, спявала ў народным хоры калгаса, фальклорным гурце “Малодушкі”. Паспявала жанчына і хатнюю гаспадарку дагледзець, і займацца выхаваннем дачкі і сына.
Карыстаючыся выпадкам, хацелася б павіншаваць Людмілу Нічыпараўну з юбілеем, пажадаць ёй моцнага здароўя і доўгіх гадоў жыцця!

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.