Анатоль Канстанцінавіч Клышка нарадзіўся 16 красавіка 1935 года ў вёсцы Данейкі (цяпер Баранавіцкі раён Брэсцкай вобласці) ў сялянскай сям’і. Беларускі, савецкі празаік, журналіст, крытык, перакладчык, педагог, аўтар беларускага буквара, які з 1969 году вытрымаў дзясяткі выданняў.

Яго старэйшы брат Міхась Клышка таксама беларускі мовазнаўца, аўтар першага ў беларускай лексікаграфіі «Слоўніка сінонімаў і блізказначных слоў».
Сям’я Клышкі – малазямельныя сяляне, майстры на ўсе рукі. Бацька цяслярыў, сталярыў, шклярыў, маці абшывала ўсю вёску і была вядомай у вёсцы песенніцай. Яна ведала шмат беларускіх, рускіх, польскіх песень. Пазней ад маці Анатоль Клышка зрабіў многія фальклорныя запісы (гэта звыш двухсот беларускіх народных песень).
Падчас вучобы ў Навагрудскім педагагічным вучылішчы ў 1950 годзе Анатоль Клышка дэбютаваў з вершам «Мы з’ядналіся ў калгас» у навагрудскай гарадской газеце «Звязда», дзе пасля працаваў карэктарам. З 1953 да 1958 гады ён вучыўся на філалагічным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Анатоль Клышка займаўся даследаваннямі праблем развіцця беларускай паэзіі (творчасць М.Багдановіча, М.Танка, П.Панчанкі, А.Вялюгіна, Р.Барадуліна і інш.), вершазнаўства, методыкі навучання і выкладання літаратуры ў школе.
Пераклаў на беларускую мову «Новы запавет», раман старажытна-грэчаскага пісьменніка Лонга «Пастушыная гісторыя пра Дафніса і Хлою». Перакладаў з польскай, нямецкай, лацінскай, украінскай і іншых моў.
Яго мастацкія творы адметныя арыгінальнасцю думкі і формы, дакладнасцю ацэнак, яркасцю стылю («Чабарок», «У лясах Белавежы», «Самая лепшая хатка», «Францыск Скарына, альбо Як да нас прыйшла кніга» і шмат іншых).
Анатоль Канстанцінавіч узнагароджаны медалямі Францыска Скарыны, «За працоўную доблесць», «Ветэран працы», літаратурнай прэміяй імя Васіля Віткі. А буквар Анатоля Клышкі ўзнагароджаны залатым медалём Міжнароднай Лейпцыгскай выставы ў 1977 годзе, сярэбраным медалём на ВДНГ СССР, у 1999 годзе буквар атрымаў першую прэмію на конкурсе «Падручнік года».
Сэрца Анатоля Клышкі перастала біцца 14 красавіка 2021 года. Пасля сябе ён пакінуў адметны след – кнігі, якія вучаць бясконца любіць Радзіму.

Ірына РУДАК, бібліятэкар.