Сярод шэрагу добрых традыцый, назапашаных у практыцы работы прафсаюзнага камітэта ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага”, адна асабліва прыемная: ушанаванне працаўнікоў-юбіляраў. Робіцца гэта, як правіла, з выездам у калектыў, на працоўнае месца чалавека. З чарговай такой місіяй намеснік дырэктара па ідэалагічнай рабоце, старшыня прафкама Наталля Шапавалава днямі наведала МТК “Валосавічы”. Менавіта тут на “Амкадоры” працуе зараз механізатар Ігар Рудак, які ў гэтыя жнівеньскія дні святкуе 60-годдзе з дня нараджэння.

На першы погляд Ігар Іванавіч — чалавек зусім звычайны, які нічым адметным сярод іншых і не вызначаецца. Хіба толькі тым, што за ўсё сваё працоўнае жыццё ні разу не дазволіў сабе не тое што рабочы дзень прагуляць, але і па хваробе хоць дзень на бюлетэні прасядзець!
Наогул гэта чалавек, стрыманы на эмоцыі і словы, затое шчодра надзелены прыро­джанай працавітасцю, ахайны ў працы, адказны ў сваім стаўленні да даручанай справы. Менавіта такім ведаюць Ігара Рудака ў “Рассвеце”.
Нарадзіўся і вырас Ігар Іванавіч тут, у Мышкавічах, вучыўся ў мясцовай школе і адначасова рабіў першыя самастойныя працоўныя крокі. Сюды ж, у родную гаспадарку, вярнуўся пасля службы ў арміі. Тут ажаніўся, тут нарадзіліся і выраслі яго пяцёра дзяцей. На рассветаўскай зямлі шчыруе мужчына і па сённяшні дзень…
… У дзяцінстве, на летніх канікулах, успамінае Ігар Іванавіч, ён разам з аднагодкамі працаваў у калгасе, быў заняты карыснай справай, а не бавіў упустую час за камп’ютарнымі гульнямі, як гэта робяць сучасныя падлеткі. Заробкі былі няхай і невялікія, але гэтыя грошы, здабытыя ўласнай працай, дарагога каштавалі. Пачынаў падпаскам: даглядаў цялят. Потым даверылі пасвіць кароў, а праз год стаў працаваць на канюшні. З дзяцінства рукі прывучаны да простых сялянскіх сельскагаспадарчых прылад: віл ды граблей. Спадабалася, прыгадвае юбіляр, на конных валакушах з няўдобіц, балоцістых участкаў сцягваць скошаную дарослымі мужыкамі траву.
Адказнасці, ахайнасці ў рабоце таксама прывучыўся, працуючы падлеткам у калга­се. Узгадвае, як даручылі яму на кані акучваць пасадкі. А брыга­дзір назіраў: агрэхаў наробіш — перасаджваць прымушаў! Так і навучыўся ўсё якасна рабіць з першага разу.
Памочнікам камбайнера Ігар стаў пасля 7-га класа, а пасля 9-га самастойна працаваў на ўборцы збожжа за штурвалам СК-3. Гэтая акалічнасць прадвызначыла далейшы шлях у механізацыю. Праўда, першая спроба паступіць у тэхнікум правалілася, але здавацца Ігар Рудак не прывык. Пайшоў асвойваць прафесію ў вучылішча механізацыі і за год да яго заканчэння паспяхова паступіў, з адзнакай закончыў Клічаўскі сельскагаспадарчы тэхнікум. У “Рассвет” вярнуўся з пасведчаннем механізатара 1-га класа.
Даўно гэта было, усміхаецца Ігар Іванавіч. З таго часу змяніў нямала прафесій. На працягу 5 гадоў працаваў механікам гаража, а потым 8 гадоў узначальваў яго калектыў, маючы ў падначаленні больш за 300 чалавек. Наступныя 15 гадоў сам сеў за баранку вялікагруза, працаваў на дальніх перавозках. Захапіў перыяд так званых “ліхіх 90-х”, калі вадзіцельская прафесія была, бадай, адной з самых небяспечных. Яшчэ дзясятак гадоў прысвяціў самай мірнай прафесіі — камбайнера. Нават жакеем быў: на той момант у гаспадарцы актыўна культывіраваўся конны спорт.
Апошнія 8 гадоў сваёй працоўнай біяграфіі Ігар Рудак зноў у механізатарскай справе. І тут, як і на любым іншым участку, працуе добрасумленна. Так, як навучылі бацькі, старэйшыя таварышы, само жыццё. Свае лепшыя якасці перадае зараз ужо ўнукам, а іх у шчаслівага дзядулі ажно адзі­наццаць! Дастойнымі людзьмі, за якіх бацькам не сорамна, выраслі дзеці Ігара і Валянціны, двое з трох сыноў пайшлі бацькоўскай сцежкай, сталі вадзіцелямі-міжнароднікамі.
Хораша так сустракаць юбілей: пры добрым здароўі, на любімай рабоце, у акружэнні вялікай і дружнай сям’і. Шчасця і дабрабыту Вам, чалавек працы!
Таццяна МАІСЕЕНКА.
Фота Максіма МІКЕШЫНА.
На здымку: юбіляра ад імя адміністрацыі гаспадаркі, прафсаюзнай арганізацыі шчыра павіншавала Наталля Шапавалава, уручыла прывітальны адрас, памятны сувенір і кветкі, самыя добрыя словы віншаванняў выказалі віноўніку ўрачыстасці члены жывёлаводчага калектыву.