Адным з асноўных мерапрыемстваў, праведзеных на Кіраўшчыне ў рамках святкавання 97-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі, быў мітынг у в.Стаўпішчы каля магілы І.Ф.Пятрушы, удзельніка кастрычніцкіх падзей мінулага стагоддзя.
Каля магілы славутага земляка сабраліся старшыні і прадстаўнікі раённых аргнізацый грамадскіх аб’яднанняў: савета ветэранаў, “Белая Русь”, “Беларускі фонд міру”, мясцовыя жыхары.

З віншаваннямі і найлепшымі пажаданнямі да прысутных звярнуўся старшыня раённай арганізацыі ГА “Белая Русь” Васіль Маркевіч. Ён зрабіў экскурс у гісторыю, нагадаў аб выніках Кастрычніцкай рэвалюцыі.
У прыватнасці, Васіль Маркевіч адзначыў, што ўпершыню ў гісторыі чалавецтва на тэрыторыі Расіі залунаў Чырвоны Сцяг. Было створана новае грамадства, у якім уладараць чалавечая годнасць і сацыяльная справядлівасць, раўнапраўе і дружба народаў.
—Для Беларусі Кастрычніцкая рэвалюцыя наогул стала знамянальнай вехай у гісторыі, вывела нашу рэспубліку на новы этап развіцця. І сёння наша краіна ўпэўнена развіваецца, галоўнай мэтай паранейшаму з’яўляецца павышэнне ўзроўню жыцця народа,— падкрэсліў у заключэнне Васіль Маркевіч.
Затым Тамара Раманькова, якая ў свой час узначальвала калектыў Стаўпіцкай БШ, нагадала прысутным звесткі з біяграфіі І.Ф.Пятрушы.
Пасля прызвання на службу ў армію ў 1909 годзе Ісідар Фёдаравіч служыў матросам на крэйсеры “Аўрора”. У вольны час наш зямляк шмат чытаў, аднак перавагу надаваў марксісцкай літаратуры. У хуткім часе ён наладзіў сувязь з бальшавікамі. Сялянскі хлопец поўнасцю падтрымліваў сцвярджэнне аднадумцаў, што толькі бальшавіцкая партыя можа даць простым людзям свабоду і незалежнасць.
Таму Пятруша вырашыў стаць членам партыі бальшавікоў, ён узначальваў судовы камітэт. І калі пачаўся штурм Зімняга палаца, Ісідар Фёдаравіч перайшоў на бок тых, хто шчыра верыў у ідэі рэвалюцыі.
Калі ў 1918 годзе ён вярнуўся на радзіму, тут вялася жорсткая барацьба з інтэрвентамі. Былы воін адразу ж папоўніў рады партызанскага атрада, які ўзначальваў І.І.Герасімовіч. Ісідар Фёдаравіч разам з іншымі мсціўцамі адважна змагаўся з белапалякамі, вызваляў родную зямлю ад ворага. У адным з баёў каля в.Гута 11 кастрычніка 1919 года ён быў цяжка паранены. На падводзе яго павезлі ў ваенны шпіталь, але па дарозе ён памёр. Пятруша быў пахаваны на мясцовых могілках.
Тамара Міхайлаўна расказала прысутным, як разам з педагогамі і вучнямі яны па крупіцах збіралі каштоўныя звесткі пра свайго земляка. Рабілі запыты ў архівы, музей, створаны на крэйсеры “Аўрора”. З атрыманых адказаў следапыты даведаліся пра баявы шлях Пятрушы.
У 1967 годзе было вырашана перахаваць астанкі мужнага воіна побач з будынкам школы. Рабяты пастаянна даглядалі магілу. І зараз, калі ўжо ў вёсцы няма навучальнай установы, тут заўжды падтрымліваецца належны парадак.
Так здарылася ў жыцці, што непадалёку ад магілы Ісідара Фёдаравіча жыве ўнучка яго брата Аляксея. Выходзячы на двор, жанчына ў абавязковым парадку паглядзіць на магілу і ў думках дзякуе роднаму чалавеку за яго гераізм і мужнасць, за тое, што і яго сын Павел, быў, як і бацька, адддадзены Айчыне, змагаўся з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны і паклаў сваё жыццё на алтар Перамогі.
Напрыканцы мітынгу на магілу земляка, адважнага рэвалюцыянера І.Ф. Пятрушы прысутныя ўсклалі чырвоныя гваздзікі — сімвал нязгаснай памяці пакаленнняў аб тых, хто не шкадаваў сябе, ваяваў з ворагам дзеля нашага светлага будучага.
Затым мінутай маўчання была ўшанавана памяць былога матроса крэйсера “Аўрора” І.Ф. Пятрушы.
Таццяна БАРАДЗІНА.
Фота
Максіма МІКЕШЫНА.