Заўтра Кіраўскі раён адзначае чарговую, 79-ю гадавіну з дня свайго заснавання. Прой-дзены час у памерах гістарычнай эпохі не такі значны. Але для жыцця насельніцтва раёна — адметны. Тут жывуць і працуюць тысячы шчырых, працавітых, улюбёных у свой край грамадзян.
Да некаторых з іх напярэдадні дня нараджэння раёна мы звярнуліся з пытаннем: “Якое месца ў Вашым жыцці займае Кіраўшчына?” І вось якія адказы атрымалі:

Зінаіда Кузьмінічна АКУШЭВІЧ, ветэран Вялікай Айчыннай вайны:
— Хаця я і нарадзілася ў в.Рэкта Клімавіцкага раёна, Кіраўшчына ўжо даўно стала для мяне родным домам. На гэтую зямлю я трапіла ў далёкім 1944 годзе, калі ў саставе партызанскага атрада ўдзельнічала ў вызваленні раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. З таго часу мой жыццёвы лёс непарыўна звязаны з гэтым краем.
Памятаю, якія руіны і разруха засталіся пасля таго, як немцы былі выгнаны з раёна. Колькі сіл мы прыклалі, каб аднавіць і пабудаваць адміністрацыйныя будынкі, школы, дзіцячыя садкі, жылыя дамы і дарогі, каб зрабіць наш горад больш утульным і прыгожым. Складана было, але ўсе цяжкасці і нястачы мы дзялілі пароўну, бо гэтая бяда была адзіная на ўсіх.
Усё сваё свядомае жыццё я прысвяціла аднаўленню і развіццю сельскагаспадарчай галіны раёна. Шмат год адпрацавала ў райсельгасхарчы (пасля вайны ён называўся раённы зямельны аддзел).
Менавіта на кіраўскай зямлі сустрэла свайго будучага мужа. Разам з ім пабудавалі ў Кіраўску дом, выгадавалі двух дачок і сына.
Раней, калі дазваляла здароўе, гуляючы па вуліцах нашага горада, шчыра радавалася таму, які ён стаў прыгожы: чысты, дагледжаны, патанаючы ў зеляніне і кветках. Я ганаруся кіраўскай зямлёй, яе працавітымі людзьмі, іх дасягненнямі дзеля працвітання роднага краю. Прыемна і тое, што свята ўшаноўваецца памяць тых, хто аддаў сваё жыццё, вызваляючы гэтую зямлю ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Анжэла ІВАНОВА, мнагадзетная маці:
— Кожны чалавек павінен ганарыцца тымі мясцінамі, дзе нарадзіўся і жыве, любіць сваю малую ра-дзіму,  клапаціцца аб тым, каб гісторыя роднага краю прымнажалася добрымі справамі і дасягненнямі.
Асабіста для мяне Кіраўшчына — самы прыгожы і ўтульны куток на Зямлі. Тут я нарадзілася і вырасла, скончыла школу, стварыла сям’ю, зараз гадую двух сыночкаў і дачушку. Дзякуючы дзяржаўнай падтрымцы наша сям’я атрымала добраўпарадкаваную трохпакаёвую кватэру, зараз робім у ёй рамонт.
Шчыра кажучы, не шкадую, што засталася жыць і працаваць на Кіраўшчыне. Прыемна назіраць за тым, як з кожным годам прыгажэе наш горад: набываюць новае аблічча адміністрацыйныя будынкі і жылыя дамы, а вуліцы — з ранняй вясны і да позняй восені патанаюць у кветках. Я люблю разам з дзецьмі прайсціся па нашых чыстых вуліцах, адпачыць у гарадскім парку, паласавацца марожаным каля фантана. А колькі станоўчых эмоцый атрымліваюць мае малышы падчас наведвання гарадскога заакутка.
На маю думку, не трэба імкнуцца кудысьці пераязджаць жыць і працаваць, шукаючы нейкага прывіднага шчасця. Лічу, што знайсці сябе і стаць дастойным грамадзянінам сваёй краіны можна плённа шчыруючы на карысць роднага краю.