Многія прадстаўнікі Кіраўшчыны вырашылі связаць свой лёс з арміяй, воінскай службай. Зараз яны з’яўляюцца курсантамі адпаведных навучальных устаноў. Па склаўшайся за апошнія гады традыцыі, падчас канікулаў мы сустрэліся і пагутарылі з некаторымі з іх, у прыватнасці, занатаванымі на фота курсантамі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь Уладзіславам Кананенкам і Аляксандрам Майсеенкам.

Уладзіслаў КАНАНЕНКА, курсант 1 курса факультэта ваеннай разведкі ўпраўлення падраздзяленнямі паветрана-дэсантных войск Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь:

— Прафесія абаронцы Айчыны — вельмі ганаровая і запатрабаваная ва ўсе часы. Яе сутнасць заключаецца ва ўменні накіроўваць на адзіныя мэты дзейнасць вайсковага калектыву. Яна,
безумоўна, складаная, патрабуе гатоўнасці самадданага выканання сваіх абавязкаў, бо ў выпадку неабходнасці афіцэр прымае на сябе першы ўдар. На яго плячах — адказнасць з сваю Айчыну і за тых людзей, якімі ён камандуе і каго абараняе.
Аднак, нягледзячы на ўсе складанасці, я абраў прафесію ваеннага. А, магчыма, нават з-за іх. Галоўнае для мяне — гэта не столькі пераадолець цяжкасці, хаця гэта і вельмі важна, колькі пераадолець самаго сябе.
Афіцэрам марыў стаць з дзяцінства і, безумоўна, ведаў, што мне асабліва спатрэбіцца фізічная пад-
рыхтоўка. А таму падчас вучобы ў школе актыўна займаўся спортам. Любімы від — футбол. Заняткамі на стадыёне райцэнтра не абмяжоўваўся, скончыў вучылішча алімпійскага рэзерву, маю званне кандыдата ў майстры спорту па пляжным футболе, першы разрад — у вялікім. Падрыхтоўка спатрэбілася: зараз выступаю за футбольную каманду акадэміі. Але, у першую чаргу, спартыўная загартоўка дазваляе паспяхова пераадольваць фізічныя нагрузкі, з якімі курсанты сутыкаюцца штодзённа. Тым больш, што ў паветрана-дэсантных войсках яны асаблівыя.
Стаць дэсантнікам — даўняя мая мара. Заўсёды захапляўся рашучасцю, фізічнымі здольнасцямі, адвагай і мужнасцю прадстаўнікоў крылатай пехоты ў розныя часы гісторыі — у Вялікую Айчынную вайну, падчас баявых дзеянняў у Афганістане і іншых «гарачых кропках». Цяпер імкнуся найлепш спасцігнуць усе тонкасці прафесіі, бо мне, як будучаму афіцэру, трэба будзе вучыць салдат. Разам з аднакурснікамі на занятках вялікую ўвагу надаем тактычнай пад-
рыхтоўцы з фізічным накірункам. Ужо давялося двойчы перажыць непаўторныя ўражанні ад скачкоў з парашутам з вышыні 800 м. Усю тэхніку выканання розных заданняў, практыкаванняў мы павінны давесці да аўтаматызму, каб не разгубіцца ў экстрэмальнай сітуацыі. А летам нам прадстаіць першая стажыроўка ў якасці камандзіраў. Спачатку аддзялення, затым — узвода, роты… Пасля чатырох курсаў нас чакае размеркаванне па воінскіх часцях. Пастараюся зрабіць усё, каб стаць сапраўдным афіцэрам — абаронцам сваёй краіны і свайго народа.

Аляксандр МАЙСЕЕНКА, курсант 1 курса агульнавайсковага факультэта ўпраўлення мотастралковымі войскамі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь:

— Паняцце “служэнне Радзіме” для мяне існуе ў двух сэнсах. Па-першае — гэта абавязак, гонар, добрасумленнае выкананне пастаўленых задач, абарона свайго краю і блізкіх. Па-другое — патрыятызм, любоў да Радзімы, памяць аб сваіх продках, захаванне таго, што яны пакінулі нам. Магу дадаць яшчэ, што я вельмі люблю сваю малую радзіму — Скрыпліцу і Кіраўшчыну, таму што з ёй звязаны самыя цудоўныя моманты майго жыцця. І гэта, на мой погляд, таксама свайго роду служэнне Радзіме.
Мой дзядуля у свой час служыў у марфлоце. Шмат расказваў пра тыя гады і рабіў гэта з высокім пачуццём гонару. І мне хацелася служыць яшчэ з дзяцінства, а крыху пазней і наогул паставіў перад сабой мэту — стаць афіцэрам. Мае памкненні падтрымалі і бацькі. І вось я вельмі задаволены, што да мэты сваёй я зрабіў першы крок — паступіў у Ваенную акадмію Рэспублікі Беларусь.
Зараз на нашым факультэце займаюцца 111 чалавек. Вучоба, якую можна ў поўнай ступені назваць і службай, вельмі падабаецца, нягледзячы на шчыльны графік, казарменнае пражыванне, высокія нагрузкі. Атрымліваем стыпендыю, добрае харчаванне, забяспечаны формай. Усе заняткі вельмі цікавыя. Асаблівая ўвага надаецца агнявой падрыхтоўцы — вучымся страляць з розных відаў зброі.
У звальненні нам, першакурснікам, пакуль што не так часта атрымліваецца трапіць, як таго хацелася б. Але мы ведаем, што трэба прайсці першы і самы важны этап загартоўкі. Гэта мы і імкнемся рабіць пастаянна, авалодваючы не толькі спецыяльнымі навыкамі і ўменнямі, фізічна развіваючыся. Нашы камандзіры прывучаюць нас і да такіх маральных якасцей, як праўдзівасць, прыстойнасць, чуласць, гатоўнасць прыйсці на дапамогу — усяму таму, без чаго нельга ўявіць сабе маральнае аблічча сапраўднага афіцэра.

Павел ВІШНЕЎСКІ, курсант 1 курса Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь:

— Паступіць у акадэмію мне параіў брат, які сам вучыцца там на трэцім курсе. Я зацікавіўся і пачаў займацца фізічнай пад-
рыхтоўкай, рыхтавацца да цэнтралiзаванага тэсцiравання. У выніку паступіў на факультэт унутраных войскаў.
Прайшоўшы курс маладога байца, мы с аднакурснікамі адразу ўліліся ў атмасферу дысцыпліны і парадку, дзе кожны наш дзень распісаны па хвілінах. Удзень 3-4 пары заняткаў, пасля іх — абед і асабісты час, а затым самападрыхтоўка. З навучальных дысцыплін больш за ўсё падабаецца тактыка ўнутраных войскаў, а таксама баявая падрыхтоўка.
Пасля завяршэння вучобы я буду праходзіць службу на пасадзе камандзіра ўзвода ў злучэннях і воінскіх часцях унутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, да таго ж падчас вучобы ёсць магчымасць атрымаць юрыдычную адукацыю, што з’яўляецца вялікім плюсам.
Ваенная падрыхтоўка вучыць мяне дысцыплінаванасці і адказнасці, загартоўвае характар, цяпер лягчэй адольваю цяжкасці.

Яраслаў ГУНАЕЎ, курсант 1 курса Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь:

— Вучыцца ў Ваеннай акадэміі я марыў з дзяцінства, а сур’ёзна рыхтавацца да паступлення пачаў у 7-м класе. У прынцыпе, паступіць у гэтую навучальную ўстанову нескладана, складана прыдзецца ў працэсе вучобы, асабліва спачатку. Але да ўсяго прывыкаеш хутка, галоўнае, быць у добрай фізічнай форме.
Асабліва мне запомніўся курс маладога байца, які праводзіцца для навабранцаў факультэта ўнутраных войскаў. Яго мэта — у кароткі тэрмін ператварыць учарашніх школьнікаў у паўнацэнных салдат. Мы жылі ў палявых умовах, кожны дзень з намі праводзіліся практычныя і тэарэтычныя заняткі. У раскладзе было вывучэнне асноўных палажэнняў статута, страявая, фізічная, агнявая падрыхтоўка і многае іншае, мы прывыкалі да вайсковай дысцыпліны. На жаль, не ўсе хлопцы змаглі вытрымаць такія нагрузкі, але іх замянілі тыя, хто, магчыма, як і я, ажыццявіў сваю мару, паступіўшы ў Ваенную акадэмію.

Як паведаміў начальнік адасобленай групы (па Кіраўскім раёне) ваеннага камісарыята г.Бабруйска, Бабруйскага, Глускага і Кіраўскага раёнаў Андрэй Гайдукевіч, зараз праходзіць тэрміновую ваенную службу 121 чалавек з нашага раёна: 26 — у часцях сіл спецыяльных аперацый, 18 — пагранічнага камітэта, 21 — унутраных войск МУС Рэспублікі Беларусь, 56 — у іншых часцях Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
Хлопцы стараюцца служыць добрасумленна, з гонарам выконваць свой свяшчэнны абавязак.