22 чэрвеня, у Дзень усенароднай памяці ахвяр Вялікай Айчыннай вайны, каля брацкай магілы воінаў і партызан па вуліцы Гагарына Кіраўска прайшоў мітынг-рэквіем. Ён аб’яднаў тых, хто прыйшоў ушанаваць загінуўшых, успомніць гераізм і нагадаць аб цане міру. Гэты дзень стаў напамінам: памяць – не мінулае, а частка сучаснасці, якую мы абавязаны захоўваць і перадаваць наступным пакаленням.

22 чэрвеня 1941 года
Мы ў міры жылі,
аб будучым марылі,
Нікому не жадалі зла,
Песні спявалі, дзяцей гадавалі,
А ранкам пачалася вайна…

Летняй нядзельнай раніцай фашысцкая Германія без папярэджання напала на нашу краіну, парушыўшы Дагавор аб ненападзенні. У гэтую раніцу паветра было прапітана трывогай, для беларусаў яна стала пачаткам пакут і страт…
Тэрыторыю Беларусі імкліва запоўніла моцная групоўка нямецкіх войск – гэта стала тым зломам, які навечна змяніў лёсы мільёнаў нашых суайчыннікаў.
У той трагічны час першымі прынялі на сябе ўдар ворага пагранічныя нарады. Заставы на досвітку былі падвергнуты моцнаму абстрэлу. Гэта было імгненне, якое трагічным успамінам навечна ўвайшло ў нашу гісторыю.

Мітынг-рэквіем
Сімвалічна, што менавіта ў 4 гадзіны раніцы ў
нядзелю ў Кіраўску прайшоў мітынг-рэквіем, прысвечаны Дню ўсенароднай памяці ахвяр Вялікай Айчыннай вайны і генацыду беларускага народа.
Кіраўчане сабраліся каля брацкай магілы воінаў і партызан па вуліцы Гагарына райцэнтра. Ушанавалі памяць загінуўшых у гады вайны мінутай маўчання і ўсклалі кветкі. Удзел у мітынгу прынялі старшыня райвыканкама Галіна Слабоднікава, старшыня раённага Савета дэпутатаў Алена Сакадынец, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Александр Багель, моладзь, дэлегацыі працоўных калектываў і грамадскіх аб’яднанняў.
Галіна Слабоднікава нагадала, што 2025 год праходзіць пад знакам 80-й гадавіны Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. “Кожны год
22 чэрвеня ўся Беларусь успамінае трагічныя падзеі, калі летняя нядзельная раніца стала страшным рубяжом паміж мірам і вайной, жыццём і смерцю”, – сказала яна, падкрэсліўшы, што менавіта ў першых гераічных сутыкненнях на мяжы была закладзена аснова Вялікай Перамогі нашага народа. “У жорсткім пажары вайны загінуў кожны трэці беларус. Мы схіляем галовы перад свяшчэнным подзвігам пераможцаў”, – падагульніла кіраўнік раёна.

Заклікі да моладзі
Старшыня райвыканкама таксама звярнулася да моладзі: “Вам, прадстаўнікам маладога пакалення беларусаў, трэба памнажаць багацце роднай зямлі, умацоўваць адзінства народа і захаваць гістарычную памяць!” Яе словы натхнілі надзеяй і адказнасцю за будучыню, бо час не стаіць на месцы, а памяць – гэта мост паміж пакаленнямі.
Старшыня раёна прывяла сімвалічны факт: у музеі мемарыяльнага комплексу “Брэстская крэпасць-герой” захоўваецца абгарэлы гадзіннік, стрэлкі якога спыніліся 22 чэрвеня 1941 года ў момант выбуху: без пяці мінут чатыры. Менавіта тады час мірнага жыцця спыніўся… Гэты гадзіннік як напамін: людзі, пакуль вы жывыя, памятайце…

Мінута маўчання і малітва
У 12 гадзін жыхары Кіраўскага раёна далучыліся да агульнанацыянальнай мінуты маўчання. Сэрцы ўдзельнікаў ініцыятывы былі поўныя смутку, у галаве адбіваўся гук метранома – невыноснае рэха, якое напамінала аб вялікіх стратах беларускага народа ў самай страшнай вайне XX стагоддзя.
У гэты дзень па ўсёй краіне праходзілі заўпакойныя богаслужэнні. У Кіраўскім Свята-Пакроўскім храме вернікі сабраліся на паніхіду, каб памаліцца аб усіх, хто аддаў свае жыцці, змагаючыся за нашу свабоду. Малітва і памяць – гэта тое малое, чым мы можам аддзячыць тым, хто цаной свайго жыцця заваёўваў мір.
У Чыгірынскім храме ў гонар Нараджэння Прасвятой Багародзіцы гучаў траурны звон, заклікаючы ўсіх засяродзіцца на смутку аб загінулых.
У рамках агульнарэспубліканскай акцыі “Усебеларуская малітва “За мір” у царкве ў гонар іконы Божай Маці “Спарыцельніца хлябоў” прайшла паніхіда па ахвярах Вялікай Айчыннай вайны.
Дзень 22 чэрвеня 1941 года нагадвае нам аб важнасці захавання памяці, аб тым, што наша гісторыя – гэта не толькі даты і падзеі, а заўсёды жывыя душы, якія сталі ахвярамі войнаў. Зберагчы мір – наш свяшчэнны абавязак.
Яўгенія БЯЛЬКО.
Фота аўтара
і Галіны Русецкай.