Першыя звесткі аб сацыяльна-эканамічным развіцці раёна ўпамінаюцца ў 1939 годзе.
На той час на тэрыторыі Кіраўшчыны пражывала 53,7 тыс. чалавек, налічвалася 106 калгасаў, якія аб’ядноўвалі 9673 сялянскія гаспадаркі, 1 саўгас, 2 МТС (85 трактароў). Пасяўныя плошчы складалі 38675 га. Налічвалася 227 галоў буйной рагатай жывёлы ў дзяржаўным сектары і 4894 у калгасах; 10268 галоў – у калгаснікаў і 1391– у прыватным сектары.
На тэрыторыі раёна працавалі 51 пачатковая, 15 няпоўных сярэдніх і 1 сярэдняя школа. Былі адны пастаянныя яслі на 15 месцаў і 49 сезонных ясляў на 646 месцаў.
Медыцына была прадстаўлена адной бальніцай на 30 ложкаў, чатырма фельчарскімі і фельчарска-акушэрскімі пунктамі, дзе працавалі 7 урачоў, 11 фельчараў, 18 акушэрак, 9 медыцынскіх сясцёр.
Стваральная праца жыхароў Кіраўшчыны была перарвана Вялікай Айчыннай вайной, 30 чэрвеня
1941 года тэрыторыя раёна была поўнасцю акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, вызвалена – 28 чэрвеня 1944 года.
1945–1950-я гады былі часам гераічнай працы ўсяго насельніцтва раёна па аднаўленні разбуранай вайной гаспадаркі.
У студзені 1945 года ў раёне было арганізавана 105 калгасаў.
1 верасня 1946 года пачалі работу 67 устаноў адукацыі, раённая бібліятэка і 16 хат-чытальняў.
Да 1947 года ў раёне было пабудавана 286 дамоў. Уставалі з руінаў спаленыя вёскі…
У 1949 годзе з Бабруйска ў Кіраўск праз вёску Любонічы была праведзена высакавольтная лінія электраперадач.
У 50-х гадах пачалося будаўніцтва прамысловых прадпрыемстваў.
Дзякуючы вялікім намаганням старэйшага пакалення, была адноўлена інфраструктура раёна, якая забяспечвала паўнацэннае жыццё грамадзян.