На тэрыторыі Любоніцкага сельсавета, у лясной глушы, схаванае ад штодзённай мітусні, ёсць незвычайнае месца, акружанае медна-чырвонымі соснамі. Узгорак з драўлянымі і металічнымі крыжамі, абвязанымі ручнікамі з народнымі арнаментамі, іконамі Божай Маці і таблічкай з надпісам: “На гэтым месцы стаяў храм Божай Маці “Жываносная крыніца”, а ў некалькіх метрах – добраўпарадкаваная крыніца са сцюдзёнай вадой, з паклонным крыжом побач, лавачкамі і столікам для адпачынку падарожнікаў.

Як расказаў настаяцель Любоніцкай Косма-Даміянаўскай царквы іерэй Максім Кірэеў, у мясцовых жыхароў гэтае месца мае дзве назвы. Праваслаўныя веруючыя называюць яго Малой Прошчай – ад слова “прощать” – з даўніх часін такія месцы, адзначаныя асаблівым Божым блаславеннем, паломнікі наведвалі, каб памаліцца, папрасіць у Госпада вылячэння ад душэўных і цялесных хвароб, прабачэння за ўчыненыя грахі. Іншыя прытрымліваюцца народнай легенды і называюць гэтую лясную паляну Любіна гара альбо Любін Бор.
Згодна падання, у старадаўнiя часіны жыла прыгожая дзяўчына Люба, якая любіла наведваць гэты бор і сустрэла тут сваё каханне – хлопца Міколу.
Дакументальныя дадзеныя сведчаць, што ў 1839 годзе на гэтым месцы была ўзведзена царква. Яна прастаяла некалькi стагоддзяў, аднак, згодна надпісу на калодзежы над сучаснай крыніцай, была зні­шчана.
Айцец Максім расказаў, што ў пачатку 90-х гадоў намаганнямі неабыякавых веруючых – казакоў з Бабруйска, адзін з якіх – ураджэнец Любоніч – месца, дзе прабілася крыніца, было ачышчана і добраўпарадкавана,у пачатку 2000-х тут узвялі калодзеж. Летась прыхаджане Косма-Даміянаўскай царквы адрамантавалі збудаванні, пафарбавалі і зараз дагледаюць. Іерэй Максім спадзяецца, што, дасць Бог, калі-небудзь з’явіцца магчымасць узвесці тут каплічку.
Кожны год у Дзень Святога Духа веруючыя з Любоніч наладжваюць хрэсны ход у Малую Прошчу. Сёлетні не стаў выключэннем: каля крыніцы адслужылі літургію, пасля чаго ў ёй была асвечана вада.
У 2004 годзе ў Малой Прошчы праваслаўная моладзь з Бабруйскай епархіі разбівала палатачны лагер.
* * *
Бог дае Анёла Ахоўніка кожнаму храму, таксама як і кожнаму праваслаўнаму веруючаму. Гэты Анёл прадстаіць перад прастолам Госпада і ўзносіць малітвы за прыхаджан, якія наведваюць храм з сэрцамі, напоўненымі смуткам і радасцю, мальбамі і ўдзячнасцю. Згодна царкоўнага багаслоўя, Анёл становіцца на месцы Прастола падчас асвячэння храма і застаецца там да канца зямнога існавання гэтага свету. Нават у выпадку знішчэння царквы Анёл не пакідае адведзенага яму месца, чакаючы, што калісьці на змену разбуранаму храму будзе ўзвядзены новы. Магчыма, таму многія вернікі, якія наведваюць Малую Прошчу ў Любоніцкім сасновым бару, так жыва адчуваюць яркасць агню патаеннай малітвы… Малітвы, якую можна тварыць у адзіноце, цішыні, далечыні ад клопатаў і мітусні. У нашым плаванні па жыццёвым моры, часам у хвалях адчаю, Малая Прошча – па-сапраўднаму незвычайнае месца, якое знаходзіцца побач, а не за дзясяткі, сотні кіламетраў ад нас, – можа стаць астраўком суцяшэння душы. Анёл, які лунае над гэтым месцам, абавязкова папросіць Госпада за кожнага, хто завітае сюды з сэрцам, звернутым да Бога. Трэба толькі верыць…
Яўгенія БЯЛЬКО.