Гэтая фраза з фільма “Афіцэры” вядомая, бадай, усім. Прызваннем стала прафесія ваеннага для Сяргея Жукава, зараз капітана ў адстаўцы. Ды і як інакш: сын афіцэра, нарадзіўся ў Германіі, школьныя гады правёў у г.Усурыйску Прыморскага краю: што такое вай-сковая служба, ведаў з маленства.
Лёс звязаў Сяргея Аляксандравіча з Кіраўскам у 1987 годзе, пасля службы ў Афганістане: яго накіравалі сюды ў райваенкамат. Прыбыў разам з сям’ёй, і на Кіраўшчыне прайшло дванаццаць гадоў жыцця…
Цяпер Жукавы жывуць у Расіі, у г.Яраслаўлі. Нядаўна Сяргей Аляксандравіч наведаў наш горад, пра які, па яго словах, заўсёды ўспамінаецца толькі добрае. А прыехаў з нагоды знамянальнай даты — 25-годдзя вываду савецкіх войск з Афганістана, каб адзначыць яе з былымі сябрамі, пакланіцца магілам загінуўшых  і пакінуўшых гэты свет воінаў-інтэрнацыяналістаў. І ўвогуле, прызнаўся ў размове Сяргей Жукаў, цягне яго ў гэтыя мясціны, дзе пражыў столькі гадоў.
Армейская служба для яго пачалася пасля заканчэння Бакінскага вышэйшага агульнавайсковага каманднага вучылішча, у якім у свой час спасцігаў азы прафесіі ваеннага і яго бацька. Сын да таго ж праяўляў сур’ёзны інтарэс да заняткаў рукапашным боем.
Потым па размеркаванні трапіў на Далёкі Усход, ва ўмацаваны раён на граніцы СССР з Кітаем, дзе камандаваў кулямётным узводам. Праз два гады яго перавялі на Камчатку. А потым па ўласным выбары быў накіраваны ў Беларускую ваенную акругу, дакладней — у Бабруйск, Кісялевічы, танкавую дывізію. Год адслужыў тут і — Афганістан. Старшы лейтэнант Жукаў прымаў удзел у баявых дзеяннях на далёкай зямлі з 1985 па 1987 гады. Спачатку быў камандзірам узвода, потым яго прызначылі намеснікам камандзіра роты 66-й асобнай мотастралковай брыгады. Тут, у Джэлалабадзе, пазнаёміўся з кіраўчанінам Валерыем Івановым, зампалітам танкавага батальёна.
Рота Жукава стаяла на вартавых заставах у гарах, ахоўвалі аэрадромы і іншыя аб’екты. Займаліся падвозам вады, ежы. Боль і зараз шчыміць сэрца, калі ўспамінае, як малады, дужы хлопец з Сібіры — прапаршчык Кеша, як яго ўсе называлі, падарваўся на міне, вёзшы на машыне ваду на заставу…
У Афгане яны прайшлі сапраўдную школу мужнасці, зведалі цану вернаму і моцнаму сяброўству. Вайна загартавала, але горыч страт сціскала сэрца і выклікала слёзы на вачах самых загартаваных воінаў…
У Беларусі Жукаву заўжды падабалася. І тады, калі працаваў у Кіраўску і жыў у “афганскім” доме побач з воінамі-інтэрнацыяналістамі Аляксандрам Кавалёвым, Васілём Рублеўскім, з якімі і зараз працягвае дружбу, балазе, сучасныя сродкі сувязі гэта дазваляюць. Пакінулі гэты свет былыя яго суседзі Валерый Гузялевіч, Аляксандр Сенчанкоў. У дні, якія праходзілі пад знакам 25-годдзя вываду войск з Афгана, наведалі магілы, памянулі сяброў.
Прыемна ўразілі Сяргея Аляксандравіча перамены ў Кіраўску. З’явілася шмат прыгожых, у сучасным стылі дамоў. Побач з райваенкаматам на месцы старых будынкаў такі шматпавярховы дом-прыгажун вырас! А новая лазня, як прызнаўся госць, — проста шыкоўная! І ўвогуле, адзначыў Сяргей Аляксандравіч, у Беларусі так ўсё спакойна, стабільна. Гэта заўжды падкрэсліваюць і цэняць многія расіяне.
Капітан у адстаўцы Жукаў ніколі не шкадуе, што большасць гадоў яго жыцця была прысвечана вайсковай службе. Значыць, ёсць і часцінка яго ўкладу ў захаванне міру. І гэта не гучныя словы. Нездарма гавораць, што былых ваенных не бывае…
Зараз Сяргей Аляксандравіч працуе ў ахоўнай службе Яраслаўскага філіяла аднаго з маскоўскіх банкаў. Самыя любімыя і доўгачаканыя моманты — зносіны з унукам Севам, у якога самы цікавы ўзрост — 2,5 года. Да дзядулі і бабулі ён прыязджае з Санкт-Пецярбурга, дзе жыве з мужам іх дачка Насця. І, безумоўна, дзядуля вучыць унука быць моцным, цярплівым, паважлівым да прадстаўніц слабага полу: магчыма, і Сева ў будучым пойдзе па яго слядах, стане ваенным…
Наталля
 ХАДАКОВА.