Наўрад ці ва ўсім свеце знойдзецца такі чалавек, які б не адчуваў любоў да сваёй малой радзімы, бо ў кожнага павінен быць такі куток, дзе можна на некаторы час спыніцца і адпачыць ад віхуры жыцця і штодзённых клопатаў. 

У мяне таксама ёсць такое месца, дзе я магу прайсціся па сцяжынках успамінаў і вярнуцца ў дзяцінства. Гэта месца — мая малая радзіма, мая кіраўшчына.
На жаль, не вельмі часта ў мяне маецца магчымасць сюды прыехаць, але тыя дні, якія я праводжу тут, поўняць сэрца пачуццём радасці і цеплынёй. Я ўжо даўно заўважыў: дзе б я не быў, думкамі заўсёды вяртаюся да той вёсачкі, дзе нарадзіўся і вырас, дзе знаёмы кожны куточак і кожнае дрэўца…
Сёння ў мяне добры настрой, бо я еду туды, дзе жыве маё сэрца. Я еду дамоў!.. Вось я ўжо крочу па знаёмай вуліцы і дрэвы ветліва мне маха­юць сваімі галінамі. Кожны крок па роднай дарозе абуджае ў душы яркія эмоцыі. Іду і бачу, як на далоні, тую частку свайго жыцця, якая звязана з маёй вёскай. Безумоўна, зараз гэта не тая буйная вёска, якая была тут, калі я быў яшчэ маленькі, але яна мілая сэрцу… І нешта ў ёй засталося нязменным. Вось па абодвух баках вуліцы цягнуцца яблыневыя сады. Шмат яблыкаў сёлета. Калісьці тут, побач з садамі, было шмат хат. Іх ужо даўно няма, а сады ёсць. Яны, як старажылы, захоўваюць успаміны пра далёкія часы…
Крочу далей. І вось перад вачыма рассцілаецца поле. Адразу ж успамінаецца, як тут працавалі мае бацькі, працаваў і я сам. А вунь там заўсёды складвалі сена, дзе так любілі гуляць у хованкі дзеці. Дзіўныя былі часы…
Прайшоўшы поле, я спыняюся на беразе рачулкі. Яна ветліва пабліс­квае на сонцы. Колькі ж часу мы праводзілі тут! Матуля нават не магла загнаць у хату пасне­даць. Як жа добра на рэчцы летам! Све­ціць сонейка, спяваюць птушкі, чуецца вясёлы гоман і смех дзяцей…
Яшчэ некалькі хвілін, і я падыходжу да хаты, сваёй хаты. Радасна скрыпнулі весніцы, я прайшоў па двары і падняўся на ганак. Я дома! У хаце ўсё засталося нязменным з тых часоў, калі тут жылі бацькі. Стол засцелены прыгожым абрусам, ложкі акуратна запраўлены і ўпрыгожаны рушнікамі, узоры на якіх вышывалі бабуля і маці. Усё гэта ўбранства вярнула мяне на шмат гадоў назад, калі я быў хлапчуком…
Крыху адпачыўшы, выходжу на двор. Надыходзіць вечар, і прырода пачынае ззяць зусім іншымі фарбамі, якія цешаць вока. Удалечыні раскінуўся вялікі луг, па якім гуляюць буслы. Яны, як і я, лічаць, што гэта іх родны куток.
Непрыкметна на зямлю апускаецца ноч, і на небе пачынаюць зіхацець зоркі. Вакол цішэе, вёска засынае…
Калі ў мяне атрымліваецца, я наведваюся сюды і зімой. Тут становіцца прыгожа. Як добра ся­дзець каля цёплай печкі і ведаць, што на вуліцы мароз і завіруха…
Я вельмі шаную свой родны куток. Усё жыццё буду вяртацца сюды, каб набрацца сіл для новых дасягненняў. Мая вёска — гэта свет, дзе мне спакойна, цёпла і ўтульна.
Усё гэта і ёсць мая малая радзіма, якую нікому ў мяне не адняць.
Віталь МІХАЙЛАЎ.