У Беларусі свята захоўваюцца пераемнасць пакаленняў, павага да воінскіх традыцый. На гісторыі гераічных, доблесных Узброеных Сіл выхоўваюцца будучыя пакаленні абаронцаў Айчыны і яе народа. Ветэраны Вялікай Айчыннай вайны, воіны-інтэрнацыяналісты ўдзель­нічаюць у рабоце па патрыя­тычным выхаванні моладзі, вучаць юнакоў і дзяўчат шчыра любіць сваю малую радзіму, сваю краіну.

Напярэдадні Дня абаронцаў Айчыны да ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Рыгора Іванавіча Куцілкіна з прыемнай місіяй — уручыць юбілейны медаль «100 год Узброеным Сілам Рэспублікі Беларусь» — завітаў начальнік адасобленай групы Кіраўскага раёна Бабруйскага АГВК Андрэй Гайдукевіч. Разам з ім, каб павіншаваць ветэрана, прыйшоў салдат тэрміновай службы Мазырскага пагранічнага атрада 3-й пагранічнай заставы “Падгалле” кіраўчанін Максім Лабанёнак, які зараз знаходзіцца ў водпуску. У адрас Рыгора Іванавіча прагучалі шчырыя словы ўдзячнасці за ўклад у Вялікую Перамогу, былі ўручаны кветкі.

_____________________

У агульным страі абаронцаў

Адзначаючы 100-годдзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, мы звяртаемся да гісторыі, нагадваем слаўныя старонкі гераічнага летапісу Чырвонай, а потым Савецкай Арміі. Яшчэ раз аддаем даніну павагі ратнаму подзвігу нашых воінаў, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны разграмілі полчышчы нямецка-фашысцкіх захопнікаў, адстаялі мір і незалежнасць краіны.

Адзін з тых, хто прайшоў дарогамі вайны, неаднойчы гля­дзеў смерці ў вочы — вядомы і паважаны ў нашым раёне чалавек Рыгор Іванавіч Куцілкін. Для яго, расіяніна, сінявокая Беларусь стала другой ра­дзімай за тыя амаль 70 год, на працягу якіх былы салдат жыве на Кіраўшчыне. Ён унёс значны ўклад у яе развіццё: 26 год ня­зменна ўзначальваў калектыў раёна электрасетак, і многае ўдалося зрабіць у плане электрыфікацыі горада, сельскіх населеных пунктаў.

Рыгор Іванавіч прымаў актыўны ўдзел у патрыятычным выхаванні падрастаючага пакалення, быў частым госцем у школах, расказваў рабятам аб вайне, аб мужнасці і гераізме аднапалчан.

Ваенныя гады і сёння ў памяці і сэрцы ветэрана — як кадры дакументальнай кінахронікі. Хвалюючыся, ён успамінае аб сваёй баявой маладосці:

— Адразу пасля заканчэння школы практычна ўвесь наш клас, а гэта 12 юнакоў і столькі ж дзяўчат з в.Пятроўка Куйбышаўскай вобласці, былі прызваны на сапраўдную ваенную службу: юнакоў накіравалі ў дэсантныя войскі, а дзяўчат — у зенітныя. За тыдзень мы прайшлі курс маладога байца і ў саставе 20-й паветрана-дэсантнай брыгады разам з іншымі байцамі білі ворага на Карэльскім перашыйку, вызвалялі гарады і мястэчкі на тэрыторыі Польшчы.У адным з баёў я быў цяжка паранены: пацягнуліся доўгія дні лячэння ў шпіталі. Пасля выздараўлення — зноў на фронт.

— Галоўная думка, якая тады валодала байцамі, — перамагчы ворага, быць дастойнымі абаронцамі сваёй Айчыны, — падкрэсліў Р.І.Куцілкін.

Нагадвае ветэран доўгачаканы дзень Перамогі: радасці салдат Чырвонай Арміі не было канца. Але для Рыгора Куцілкіна армейская служба на гэтым не закончылася: яму давялося ваяваць з ворагам на тэрыторыі Памераніі. У адным з рукапашных баёў адважны баец быў кантужаны…

Увесь жыццёвы шлях Р.І.Куцілкіна — дастойны прыклад для пераймання. Яго патрыятызм, інтэлігентнасць, добразычлі­васць, адказнасць заўсёды выклікаюць павагу.

З вышыні сваіх гадоў Рыгор Іванавіч пазірае на пройдзены шлях спакойна: нямала добрага зрабіў для людзей, нямала аддаў душэўнай цеплыні родным і блізкім, добрымі і клапатлівымі выраслі дачка і сын, радуюць унукі і праўнукі, адзін з якіх, дарэчы, названы ў гонар прадзядулі.

Святочны пінжак ветэрана ўпрыгожваюць ордэн Айчыннай вайны, медаль “За адвагу”, ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга, іншыя ўзнагароды. А напярэдадні сёлетняга Дня абаронцаў Айчыны да іх дабавіўся юбілейны медаль “100 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь”.

У дні святкаваня гэтага слаўнага юбілею сэрца Рыгора Іванавіча перапаўняе пачуццё гонару за нашых воінаў, якія ажыццявілі бессмяротны подзвіг у гады вайны, заваяваўшы Перамогу, а сёння іх нашчадкі надзейна стаяць на варце міру і спакою нашай Айчыны.

Таццяна БАРАДЗІНА.

Фота Максіма МІКЕШЫНА.