Ветэраны Вялікай Айчыннай вайны агорнуты клопатам і ўвагай як з боку дзяржавы, так і сваіх землякоў. Вось і напярэдадні свята Вялікай Перамогі вучні Жыліцкай школы завіталі да ветэрана вайны Івана Ягоравіча Касалапава, каб выказаць яму, і ў яго асобе ўсім слаўным абаронцам Айчыны, словы ўдзячнасці за магчымасць жыць, вучыцца, будаваць планы на будучыню, радавацца яркаму сонцу і блакітнаму мірнаму небу.  

Іван Ягоравіч, нягле­дзячы на паважаны ўзрост, і сёння практычна да дробязей памятае гады вайны, калі яму ра­зам з мільёнамі савецкіх людзей давялося стаць на абарону сваёй Радзімы ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
У далёкім 1941 го­дзе яму ішоў 18-ы год. Павестку з ваенкамата ўраджэнец г.Новы Аскол Белгародскай вобласці Расіі атрымаў на другі дзень Вялікай Айчыннай вайны. Юнака накіравалі на вучобу ў аўтамабільна-матацыклетнае вучылішча Чырвонай Арміі, пазней — у першае Харкаўскае танкавае вучылішча імя Сталіна.
Мужнасць і адвага, якія Іван Каласапаў праяўляў у барацьбе з ворагам, не раз адзначаліся камандаваннем арміі. І ўжо летам 1943 года малады воін быў назначаны камандзірам узвода 16-га гвардзейскага асобнага танкавага палка.
У баі за Харкаў І.Я.Касалапаў быў цяжка паранены, лячыўся ў шпіталях, праходзіў рэабілітацыю дома. Але пачуццё патрыятызму і вялікае жаданне дапамагаць савецкім салдатам прагнаць ворага з роднай зямлі не давалі спакою абаронцу.
І як толькі дазволіла здароўе, Іван Касалапаў быў накіраваны на фронт. Разам з байцамі 1440 самаходна-артылерыйскага палка ён прымаў удзел у Яска-Кішынёўскай аперацыі, вызваляў Венгрыю.
Вялікую Перамогу Іван Ягоравіч сустрэў у сталіцы Аўстрыі Вене.
На Кіраўшчыну І.Я.Касалапаў прыехаў у 1970 годзе: быў назначаны на пасаду дырэктара Жыліцкага саўгаса-тэхнікума, пазней быў кіраўніком СПТВ-66.
Яго жыццёвы, ваенны і працоўны шлях адзначаны высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі: ордэнам Чырвонай Зоркі, ордэнам Айчыннай вайны І ступені, двума ордэнамі “Знак Пашаны”, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём “За працоўную доблесць” і іншымі.
Усё сваё мірнае жыццё ён не заставаўся ў баку ад праблем грамадскага жыцця, шмат зрабіў для таго, каб Жылічы былі прыгожым і ўтульным кутком Кіраўшчыны, актыўна ўдзельнічаў у выхаванні падраста­ючага пакалення, ахвотна сустракаецца з моладзю, школьнікамі і зараз.
Фота Людмілы СЯМЁНАВАЙ.