Вучні СШ №2 імя К.П.Арлоўскага прыйшлі павіншаваць Т.М.Звягінцаву з надыходзячым днём Перамогі

Усё далей і далей у гісторыю адыходзіць Вялікая Айчынная вайна. 

Сёння на Кі­раўшчыне пражывае 15 ветэранаў вайны. Сярод іх — Тамара Максімаўна Звягінцава, якая ў тыя суровыя гады была санітаркай у эвакуацыйным шпіталі. І ў гэтыя дні, напярэдадні 9 Мая, бярэдзяць яе душу ўспаміны…

Твар у твар з жахамі вайны Тамара сутыкнулася зiмой 1942-га года, калі ў в.Гута Кіраўскага раёна наляцелі фашысты. Яе і іншых аднавяскоўцаў пагналі на Нямеччыну. Юная Тамара стала вязнем канцлагера пад Кёнігсбергам. У той час недалёка ад яго размя­шчалася нямецкая ваенная будаўнічая часць, таму яе і іншых вязняў накіравалі туды працаваць — капаць акопы.
На шчасце, у хуткім часе прыйшло выратаванне, савецкія войскі разграмілі гітлераўцаў і вызвалілі вязняў. Слабых і хворых адправілі дадому, астатніх, якія прайшлі праверку, — на дапамогу радзіме. Тамара трапіла ў якасці санітаркі ў эвакашпіталь. У іх у гады вайны ажыццяўлялася лячэнне эвакуіраваных з фронту хворых і параненых байцоў і камандзіраў Чырвонай Арміі.
Паколькі шпіталь рухаўся ўслед за лініяй фронту, параненыя паступалі амаль штодзённа. Дзяўчыне, якой у той час было ўсяго 14 гадоў, даводзілася шмат працаваць: прыбіраць, мыць скрываўленыя бінты, дапамагаць медыцынскім сёстрам даглядаць хворых і параненых. Многае яна пабачыла за гэты час: цяжкія раненні, апёкі, ампутацыі…
У памятны майскі дзень па радыё аб’явілі доўгачаканую навіну — атрымана Перамога над ворагам! Добра памятае жанчына гэты момант: радасныя крыкі, абдымкі, слёзы радасці. З’явілася думка — нарэшце, надыдзе спакойнае мірнае жыццё, а яна зможа вучыцца, бо да вайны закончыла ўсяго шэсць класаў школы. Але планы дзяўчыны не здейсніліся. З Каўнаса, дзе ў той час размяшчаўся эвакашпіталь, яе разам з іншымі работнікамі змясцілі ў эшалоны, якія ішлі ў Японію, дзе ў той час яшчэ была вайна. На Далёкім Усходзе Тамара прабыла яшчэ тры месяцы.
І вось яна вярнулася дадому. Бяссонныя ночы і кашмары засталіся ў мінулым, трэба было вяртацца ў мірнае рэчышча, ладзіць сваё жыццё. У хуткім часе 17-гадовую дзяўчыну ўзялі вучаніцай у бухгалтэрыю мясцовага мехлесапункта. Паспяхова спасцігала яна новую навуку, ездзіла на курсы павышэння кваліфікацыі, бо вучыцца было ў радасць. Мінуў час, і Тамара пераехала ў Кіраўск, ўладкаваўшыся на работу ў Дзяржбанк, цяперашні Белаграпрамбанк, дзе і працавала ўсё жыццё. Завочна скончыла Усесаюзны ўлікова-крэдытны тэхнікум.
У 1948 годзе Тамара выйшла замуж. Нарадзілася дачка Ларыса, а праз час і сынок Пётр. Лёс не песціў жанчыну. З мужам не склалася, прыйшлося адной клапаціцца пра дзяцей, дапамагаць бацькам і шмат працаваць у банку. На шчасце, ратавала сям’ю нядрэнная зарплата. Цяжкасці не зламалі жанчыну, бо за яе плячыма была вайна, якая толькі загартавала яе характар. Яна выхавала сваіх дзяцей годнымі людзьмі, дала ім вышэйшую адукацыю. Сёння ў Тамары Максімаўны дарослыя ўнукі, гадуюцца і праўнукі.
Ваенныя заслугі Т.М.Звягінцавай адзначаны ордэнам Вялікай Айчыннай вайны II ступені, медалямі “За ўзяцце Кёнігсберга”, “За перамогу над Германіяй”, “За перамогу над Японіяй”.
9 чэрвеня жанчыне споўніцца 90 гадоў. Адзінае, аб чым яна просіць Бога, каб ніколі яе родныя і ўсе астатнія патомкі не ўбычылі тое, праз што давялося прайсці ёй і іншым людзям падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Юлія ЗАВІШАВА.
Фота Максіма Мікешына.