Ірына Кучынская – прадстаўнік адной з самых запатрабаваных прафесій у сельскай гаспадарцы. 24 з паловай гады яна шчыруе аператарам машыннага даення ў ААТ “Дабаснянскае”. Летась, да Дня работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці за значны ўклад у развіццё сельскагаспадарчай галіны раёна яна была ўзнагароджана Ганаровай граматай Магілёўскага аблвыканкама – заслужанае прызнанне шматгадовай добрасумленнай працы.

Два апошнія гады Ірына Віктараўна плённа працуе на малочнатаварным комплексе “Добасна”. Да гэтага – на ферме ў Дабрыцы. Сама мясцовая: нарадзілася ў суседняй вёсцы Даброціна ў сям’і, дзе даяркай была маці, і бацька – доярам. Таму майстэрства гэтай няпростай прафесіі яна ўвабрала, можна сказаць, на генетычным узроўні. Магчыма, гэта і паслужыла падмуркам да далейшага прафесійнага поспеху. Даіць кароў яна пачала рана і выхавала ў сабе павагу да жывёлы. Гэтак жа да сельскагаспадарчай працы Ірына Віктараўна з малых гадоў прывучала і сваіх дваіх дзяцей. “На сяле без дапамогі ніхто не справіцца, і дзеці заўсёды былі побач са мной і мужам. Быў час, калі ў сваёй падсобнай гаспадарцы мы трымалі адразу тры каровы, свіней, таму, вядома, патрэбна была дапамога”, – падзялілася ўспамінамі жанчына. Дарэчы, дзеці Кучынскіх таксама звязалі сваё жыццё з галіной сельскай гаспадаркі. Старэйшы сын працуе намеснікам дырэктара аднаго з сельгаспрадпрыемстваў Ліёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Малодшы сын вучыцца ў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, выбраў для сябе спецыялізацыю рыбаводства.

Разважаючы аб сваёй прафесіі, Ірына Віктараўна адзначыла: “Праца аператара машыннага даення –
не для слабых духам. Дойка праходзіць двойчы ў суткі, пачынаецца рана, заканчваецца позна. Працоўны графік дысцыплінуе і не церпіць спазненняў. Каб спраўляцца з працай, трэба валодаць добрым здароўем, бо патрабуецца шмат фізічных сіл”.

За Ірынай Кучынскай замацавана 173 каровы. За мінулы год валавы надой малака ў яе групе склаў 1004174 кг – паказчык, якім яна па праве можа ганарыцца. У сярэднім ад адной каровы даярцы ўдалося атрымаць 6829 кг, што з’яўляецца лепшым паказчыкам на МТК і вышэй за сярэдні па гаспадарцы (6589 кг).

Пры гэтым сама Ірына Віктараўна кажа, што складанасцяў у працы ў яе няма: “За столькі гадоў прывыкла да ўсяго. З дзяцінства ведаю, як знайсці падыход да каровы, як правільна яе даіць, даглядаць”. Такая ўпэўненасць у сваіх сілах – вынік вопыту і любові да справы.

“Быць аператарам машыннага даення – значыць рабіць значна больш, чым проста атрымліваць ад каровы малако, – распавяла вопытная даярка. – Мы адказваем за падрыхтоўку жывёлы да даення, праводзім гігіену вымя. Трэба яшчэ ўмела падключыць даільны апарат, строга выконваць тэхналогію і санітарныя нормы”.

Загадчык комплексу Алена Галомзік дапоўніла, што ў абавязкі аператараў таксама ўваходзіць уважлівае назіранне за паводзінамі і станам рагуль, своечасовае выяўленне мастытаў і іншых захворванняў, карэктныя запісы ва ўліковыя дакументы, узаемадзеянне з ветэрынарнай службай, падтрыманне чысціні ў даільнай зале. Ад якасці працы аператара напрамую залежыць не толькі колькасць, але і якасць малака, здароўе статка і эканамічная эфектыўнасць гаспадаркі.

“Ірына Кучынская – адказны работнік. Старанна сочыць за здароўем жывёлы. У яе добра атрымліваецца выяўляць мастыты. З яе прыходам на ферму значна знізілася захворванне статка. Яна “бачыць”, калі карове патрэбна дапамога, і дзейнічае на апярэджанне. Гэта прафесіяналізм, які выратоўвае не адну рагулю і эканоміць сродкі гаспадаркі”, – расказала Алена Іванаўна.

Цікава, што ў свой час Ірына Кучынская спрабавала змяніць вясковае жыццё на гарадское: 15 гадоў прапрацавала на швейнай фабрыцы “Славянка” ў Бабруйску. Але пасля замужжа вярнулася ў калгас і выбрала жыццё на роднай зямлі. Гэта вяртанне, як і ў многіх сельскіх людзей, звязана не толькі з прыхільнасцю да дома, але і з усведамленнем важнасці працы, якая корміць і падтрымлівае грамадства. Муж, Анатоль Іванавіч, – механізатар у ААТ “Дабаснянскае”.

Дарэчы, вясковае жыццё поўнае сваіх цяжкасцяў і радасцяў. Напружаная фізічная праца, ранні ўздым, залежнасць ад надвор’я… У той жа час, радасці – простыя і шчырыя: прыгажосць роднай прыроды, яе гарманічнасць, вызваленне ад гарадскога шуму і мітусні… Для Ірыны Віктараўны і яе сям’і сельскае жыццё – гэта пра карані, пра традыцыі і пра прызванне.

Гісторыя гераіні гэтых радкоў – прыклад таго, як жанчына можа ператварыць штодзённую нялёгкую працу ў дасягненне: высокія надоі, здаровы статак, павага ў калектыве і падзяка кіраўніцтва. Сапраўдная беларуская жанчына не баіцца цяжкасцяў – яна смела бярэцца за любую справу і дасягае поспеху, дзякуючы цвёрдаму характару і мэтанакіраванасці, не губляючы пры гэтым здольнасці да свайго галоўнага прызначэння – заставацца жанчынай.

Яўгенія БЯЛЬКО.
Фота аўтара.