5 студзеня сваё прафесійнае свята адзначылі работнікі сацыяльнай абароны – людзі, якія займаюцца налічэннем сацыяльных пенсій і дапамог, бяспечнымі ўмовамі працы, працаўладкаваннем, прадастаўленнем ільгот і матэрыяльных выплат, аказваюць дапамогу рознага роду дома людзям сталага ўзросту. Іх праца патрабуе не толькі прафесійных ведаў, але і вялікага цярпення, спачування і разумення.

Сёння мы раскажам пра жанчыну, якая выбрала такую прафесію. Таццяна Леанідаўна Кухарава, сацыяльны работнік аддзялення сацыяльнай дапамогі дома Кіраўскага раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, жыве ў Селіцы Паўлавіцкага сельсавета. У прафесіі 10 гадоў. Дарэчы, юбілей працы жанчына адзначыла напярэдадні прафесійнага свята – 4 студзеня. Таццяна Кухарава нарадзілася ў Харлапавічах, скончыла Паўлавіцкую школу, і ў думках не было пакінуць малую радзіму. Працавала паштальёнам у Паўлавічах. Потым, калі засталася без работы, выйшла на замену сацыяльнага работніка ды так і засталася…

Даведачна. У раёне працуе 57 сацыяльных работнікаў аддзялення сацыяльнай дапамогі дома. Якія абслугоўваюць 436 пажылых і непрацаздольных грамадзян, у тым ліку 370 у сельскай мясцовасці.

Сям’я з разуменнем прыняла выбар Таццяны Леанідаўны. А праца – ды нічога новага. Вясковае жыццё з дзяцінства навучыла дапамагаць іншым. Праўда, у дзіцячыя гады нашай гераіні не было ў вёсцы сацыяльных работнікаў, але вяскоўцы заўсёды дапамагалі старым: няхай гэта будзе сваяк ці проста сусед. Гэта свайго роду вясковая псіхалогія. Таму, мусіць, выбар быў зусім не выпадковым. На думку жанчыны праца сацыяльнага работніка будуецца на даверы і блізкасці, асабліва ў вёсцы: “Напэўна, наша праца на вёсцы крыху адрозніваецца ад такой жа працы ў горадзе, таму што тут цябе добра ведаюць не толькі твае падапечныя, але і ўсе вяскоўцы. А дапамога часта заключаецца не толькі ў паслугах, але і ў простых чалавечых зносінах. Я аказваю сацыяльныя паслугі дома 10 непрацаздольным пажылым грамадзянам, сярод якіх ёсць і інваліды. Усе яны адзінока пражываючыя і жывуць у Паўлавічах, Шырокім, Падвішанні, Барсуках, Полькавічах. Так, у іх ва ўсіх ёсць дзеці, але яны жывуць дзесьці і не могуць кожны дзень наведваць бацькоў, а людзям у гадах патрэбна ўвага. Я разумею, што не магу замяніць іх дзяцей, але затое магу быць побач, выслухаць, падтрымаць. А для іх часам важна проста паразмаўляць. У такія моманты я разумею, што мая праца – гэта не толькі абавязак, а і магчымасць падарыць крыху цяпла і клопату тым, хто так мае ў гэтым патрэбу”.
У абавязкі Т.Л.Кухаравай уваходзіць купля і дастаўка прадуктаў харчавання, прамысловых тавараў першай неабходнасці, дапамога ў прыгатаванні ежы, прынесці вады, дапамагчы падпаліць печку, прыбраць у хаце, у двары і іншае. Цяжкасцяў нямала, таму што праца з людзьмі, а тым больш з пажылымі – асаблівая.
Трэба быць міласэрным, валодаць вялікім цярпеннем, умець знаходзіць падыход да кожнага. “Затое і радасць ад працы – асаблівая, – падкрэслівае сацработнік. – Ведаеце, як прыемна адчуваць, што табе давяраюць, цябе паважаюць. Іх адкрытыя ўсмешкі дапамагаюць не толькі ў працы, але і ў жыцці. Адчуваеш сябе патрэбным чалавекам”. На думку Таццяны Леанідаўны, такое стаўленне трэба заслужыць: калі паабяцала нешта, то выканай, а гэта ў сваю чаргу яшчэ і дысцыплінуе.
Таццяна Леанідаўна – актыўны ўдзельнік грамадскага жыцця сельсавета, карыстаецца заслужанай павагай не толькі ў сваіх падапечных і аднавяскоўцаў, а і ў кіраўніцтва. За добрасумленную працу і якаснае аказанне сацыяльных паслуг да прафесійнага свята ёй аб’яўлена Падзяка старшыні камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Магілёўскага аблвыканкама.
Значэнне працы сацыяльнага работніка цяжка пераацаніць. Такія спецыялісты дапамагаюць людзям не страціць надзею, веру ў свае сілы, жыць паўнацэнным жыццём.
Галіна РУСЕЦКАЯ.