Наша сустрэча і размова з Ганнай Вашукевіч, якая працуе тэхнікам-асемянатарам на МТК “Пацава Слабада” ААТ “Кіраўскае райаграпрамтэхзабеспячэнне”, адбылася на яе рабочым месцы. Літаральна з першых слоў зразумела: Ганна Іванаўна — чалавек сціплы і вельмі добразычлівы. Калі даведалася, што планую напісаць пра яе ў “раёнцы” спачатку адмовілася, маяўляў, што нічога геройскага яна не робіць, проста адказна ставіцца да сваіх працоўных абавязкаў. Але з тым, што прафесія тэхніка-асемянатара — важная і неабходная, згадзілася.

Увогуле, жывёлагадоўлю немагчыма ўявіць без прадстаўнікоў гэтай прафесіі, менавіта ад іх прафесіяналізму, добрасумленнага стаўлення да справы залежыць стан галіны: будзе весціся работа па асемяненні кароў — будуць расцёлы, цяляты, а, значыць, — будуць малако, мяса, палепшыцца дабрабыт гаспадаркі, яе працаўнікоў.
Ганна Вашукевіч у прафесіі ўжо 16 гадоў. За гэты час з яе дапамогай грамадскі статак РАПТЗ папоўніўся не адной тысячай цялят. Ёсць яе заслуга і ў тым, што зараз з МТК “Пацава Слабада” ўсё атрымліваемае малако адпраўляецца на перапрацоўчае прадпрыемства гатункам “экстра” і тлустасцю 4%.
Нарадзілася і вырасла жанчына ў Слаўгарадскім раёне. У далёкім 1983 годзе выйшла замуж за хлопца з в.Ахоцічы Кіраўшчыны. Уладкоўваць сямейнае жыццё маладыя вырашылі ў Кіраўскім раёне. Муж на той момант працаваў механізатарам у калгасе. Сям’і Вашукевічаў адразу выдзелілі дом у Пацавай Слабадзе. Ганна Іванаўна спачатку працавала ў дзіцячым садку, затым яе запрасілі на ферму — падмяніць даярак падчас штогадовага адпачынку. Яна пагадзілася, папрацавала месяц-другі … і засталася тут.
Аб тым, што зрабіла такі выбар, жанчына не шкадуе і да гэтага часу. З усмешкай успамінае, што вырасла яна “пад каровай”. Маці ўсё жыццё адпрацавала даяркай, таму дзяўчынка ўвесь час праводзіла разам з ёй на ферме. А з 6 гадоў Ганна ўжо дапамагала матулі ўручную даіць кароў.
Калі ў свой час перад кіраўніцтвам РАПТЗ паўстала пытанне падабраць спецыяліста на тэхніка-асемянатара на МТК “Пацава Слабада”, выбар адразу спыніўся на Ганне Вашукевіч. Яе накіравалі на курсы ў Беларускую сельгасакадэмію, адкуль вярнулася з новымі ведамі і шчырым жаданнем прымя­няць іх на практыцы.
Сёння ў яе на абслугоўванні 570 кароў, літаральна ўсіх яна ведае па мянушкам. Кожны рабочы дзень спецыяліста пачынаецца прыкладна аднолькава: яна накіроўваецца па хлявах, назірае за станам жывёлы, яе здароўем, ро­біць у журнале неабходныя запісы, займаецца асемяненнем.
Калі пачынае расказ пра сваіх падапечных, у вачах Ганны Іванаўны ўспыхваюць агеньчыкі цеплыні, а голас становіцца спакойным і пяшчотным. Па словах жанчыны, любоў да кароў у яе ад матулі. Яна ніколі не чула, каб тая павысіла голас на жывёлу, ці пакрыўдзіла яе. Праходзячы па хлявах, Ганна Вашукевіч абавязкова пагладзіць рагуль, пагутарыць з імі. Такое стаўленне да жывёлы, упэўнена спецыяліст, вельмі дапамагаюць ёй у рабоце: калі карова спакойная, з ёй можна праводзіць любыя ветэрынарныя маніпуляцыі, нават павышаецца шанц дасягнуць станоўчага выніку па асемяненні з першага разу.
Галоўным у прафесіі тэхніка-асемянатара спецыяліст лічыць высокую адказнасць, добрасумленнасць і нацэленасць на станоўчы вынік сваёй працы. Калі гэта ёсць, будуць і расцёлы, захаванасць маладняку, на высокім узроўні будзе і работа па ўзнаўленні статка высокапрадукцыйнымі каровамі, што з’яўляецца важным складальнікам стабільнага функцыянавання жывёлагадоўчай галіны.
У сваёй працоўнай дзейнасці Г.І.Вашукевіч дасягнула значных поспехаў. Не раз удзельнічала ў прафесійных конкурсах, дзе дэманстравала трывалыя тэарэтычныя веды і практычныя навыкі. Яна адзначана шматлікімі дыпломамі і граматамі розных узроўняў.
Разам з мужам Ганна Іванаўна выхавала сына і дачку. Вось толькі радавацца ўнукам гаспадару не давялося: з-за хваробы ён рана пайшоў з жыцця…
Сваімі дзецьмі жанчына вельмі ганарыцца: абодва яны працуюць у РАПТЗ, дачка — бухгалтарам, а сын пайшоў па бацькавых слядах — механізатарам. Радуецца, калі бачыць сына на старонках “раёнкі” ў ліку перадавікоў на палявых работах. Асаблівы клопат бабулі і крыніца яе шчасця — шасцёра ўнукаў. Побач з імі яна забываецца пра ўсе жыццёвыя праблемы і проста атрымлівае асалоду ад кожнага новага дня.
Людміла СЯМЁНАВА.
Фота аўтара.